ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΝΩΝΕΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΤΟΥΣ HIPPIES

   Επιτέλους τα παιδιά των λουλουδιών συναντιούνται και πάλι σε μια μεγάλη γιορτή που διοργανώνεται στην Κρήτη. Πρόκειται για το Matala Festival που θα διεξαχθεί από τις 11 έως τις 13 Ιουνίου. Στο φεστιβάλ συμμετέχουν πάνω από πενήντα καλλιτέχνες. Στο πλαίσιό του, θα υπάρχουν εκθέσεις ζωγραφικής, φωτογραφίας, graffiti art, εκθέσεις δίσκων βινυλίου της περιόδου 60 και 70, παρέλαση αυτοκινήτων Hippie Style, και πολλές εκπλήξεις. Τα Μάταλα έχουν γεμίσει από σήματα ειρήνης και οικολογικά μηνύματα. Το φεστιβάλ είναι μια ιδέα του Γερμανού συγγραφέα, Arn Strohmeyer, που  η αγάπη του για την Κρήτη τον οδήγησε στη δημιουργία ενός λευκώματος με το όνομα «The Myth of Matala». Μέσα σε αυτό αναλύει 12 ιστορίες πρώην hippies που θα παρουσιαστούν για πρώτη φορά από τους ίδιους στα Μάταλα στις 11 Ιουνίου.

    Με αφορμή αυτή τη γιορτή των hippies, ας θυμηθούμε το φεστιβάλ-σύμβολο της δεκαετίας του 60 που παραμένει αξεπέραστο, όχι μόνο για όσους ήταν εκεί, αλλά και για όλους όσους αγαπούν τη ροκ μουσική.

    Στις 15 Αυγούστου 1969 ξεκίνησε το μεγαλύτερο φεστιβάλ όλων των εποχών, το σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής, η γιορτή της μουσικής, της αγάπης και της ειρήνης: το Woodstock. Το όνομά του απέκτησε μυθικές διαστάσεις όχι μόνο γιατί συγκέντρωσε τους μεγαλύτερους rock stars εκείνης της εποχής στην ίδια σκηνή, αλλά κυρίως γιατί τα άτομα που βρέθηκαν εκεί μοιράζονταν το κοινό όραμα της προσωπικής ελευθερίας, της παγκόσμιας ειρήνης και της ανιδιοτελούς αγάπης.

    Όλα ξεκίνησαν από μια ιδέα των John Roberts και Joel Rosenman, οι οποίοι θέλησαν να μεγαλώσουν τις ήδη τεράστιες περιουσίες τους. Όμως το Woodstock Music And Art Fair εξελίχθηκε σε μια ελεύθερη συναυλία που τελικά οι διοργανωτές της δεν έβγαλαν σχεδόν καθόλου χρήματα. Αν και, αρχικά, υπήρχε μεγάλη ανησυχία για το αν θα γίνει το φεστιβάλ γιατί σχεδόν τίποτα δεν ήταν έτοιμο, τελικά, το πρωί της 15ης Αυγούστου βρίσκονταν όλα στη θέση τους. Μοναδικό εμπόδιο σε όλο το τριήμερο στάθηκε η βροχή, η οποία έπεφτε συνεχώς, αλλά δεν πτόησε καθόλου τους 500.000 hippies που είχαν ήδη συγκεντρωθεί και απολάμβαναν αυτή τη μαγική, ανεπανάληπτη μουσική συνάντηση.

    Οι καλλιτέχνες που ανέβηκαν στην σκηνή του Woodstock ήταν μερικοί από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της μουσικής.

    Ο Richie Havens ήταν αυτός που άνοιξε το τριήμερο, ερμηνεύοντας το Freedom. Αργότερα ανέβηκε στην σκηνή ο Ravi Shankar, ο κυριότερος εκπρόσωπος της Ινδικής μουσικής στη Δύση. Την επόμενη μέρα εμφανίστηκε ο Santana με τη μπάντα του, η Janis Joplin με τους Kozmic Blues Band και οι θρυλικοί The Who, που κατά την διάρκεια της εμφάνισης τους, όρμησε στη σκηνή ο ακτιβιστής Abbie Hoffman, άρπαξε το μικρόφωνο από τον τραγουδιστή και μιλούσε στον κόσμο. Τον σταμάτησε όμως, πολύ γρήγορα ο κιθαρίστας του γκρουπ, Pete Townshend, που τον χτύπησε με τη κιθάρα του και τον κατέβασε από την σκηνή. Η Τρίτη μέρα ξεκίνησε μουσικά με τους Jefferson Airplane. Την σκυτάλη πήρε ο Joe Cocker, ο οποίος εντυπωσίασε με την ερμηνεία του στο τραγούδι των Beatles «With a Little Help from My Friends». Ακολούθησαν οι Sha-Na-Na και φυσικά ο αξεπέραστος Jimi Hendrix, με την εμφάνιση του οποίου, το πρωί της 18ης Αυγούστου τελείωσε το Woodstock.

    Το φεστιβάλ του Woodstock δίνει σε όλους μας ένα μήνυμα ελπίδας ότι μπορούμε όλοι μαζί να περάσουμε ένα ειρηνικό τριήμερο αφήνοντας την αγάπη μας για την καλή μουσική να μας ενώσει.

O JACK KEROUAC ΚΑΙ Η BEAT GENERATION

«...οι μόνοι άνθρωποι που υπάρχουν για μένα είναι οι τρελοί, αυτοί που είναι τρελοί για ζωή, τρελοί για κουβέντα, τρελοί να σωθούν, που θέλουν να τα χαρούν όλα μέσα σε μια και μόνο στιγμή, αυτοί που ποτέ δεν χασμουριούνται, ή λένε ένα κοινότοπο πράγμα, αλλά που καίγονται, καίγονται, όμοιοι με τις κίτρινες μυθικές φωτιές των ρωμαϊκών πυρσών...» Jack Kerouac

    Στις 12 Μαρτίου 1922 ήρθε στον κόσμο ο Jack Kerouac, ο λογοτέχνης που έγινε η αιτία να αλλάξει η νοοτροπία μιας ολόκληρης γενιάς. Ακόμη και μέσα από την σύντομη πορεία της ζωής του –πέθανε στις 21 Οκτωβρίου 1969, στα 47 του χρόνια- πρόλαβε να αφήσει μια σπουδαία κληρονομιά και να γίνει ο εμπνευστής των ονειροπόλων αναγνωστών του.

    Άρχισε να ασχολείται με την τέχνη από μικρή ηλικία, γράφοντας και εικονογραφώντας τα δικά του περιοδικά. Αργότερα ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο, όπου και διέπρεπε, αλλά έσπασε το πόδι του στη διάρκεια ενός αγώνα, γεγονός που του στέρησε τη δυνατότητα να ακολουθήσει μια σπουδαία σταδιοδρομία ως αθλητής. Μετά από αυτό, ασχολήθηκε με πάρα πολλά επαγγέλματα. Η ζωή του ήταν μια περιπέτεια. Νοσηλεύτηκε σε ψυχιατρική κλινική, παντρεύτηκε δύο φορές και μάλιστα η τελευταία του σύζυγος ήταν ελληνικής καταγωγής, κατηγορήθηκε συνένοχος σε φόνο και ταξίδευε συνεχώς σε ολόκληρη την Αμερική. Ο Kerouac ασχολήθηκε πολύ με τον βουδισμό και τον διαλογισμό. Η μεγάλη του αγάπη, όμως, ήταν το αλκοόλ που, τελικά, έγινε η αιτία θανάτου του. Ήταν φανατικός αντικομφορμιστής, γεγονός που αντανακλάται στο λογοτεχνικό του έργο. Τα βιβλία του ήταν επηρεασμένα από την ζωή του. Όπως για παράδειγμα το «Visions of Gerard», που έγραψε επηρεασμένος από τον θάνατο του αδερφού και το «Tristessa» που έγραψε για μια κοπέλα που γνώρισε στο Μεξικό. Το σπουδαιότερο βιβλίο του, όμως, είναι το «On the road» που είναι εμπνευσμένο από τα ταξίδια του.

    Το βιβλίο αυτό ήταν το κίνητρο για πολλούς ανθρώπους να ξεφύγουν από την μίζερη ζωή τους και να πραγματοποιήσουν την τάση φυγής τους. Επηρέασε ακόμα και πολύ σπουδαίους καλλιτέχνες όπως τους Beatles και τον Jim Morrison. Αυτό, λοιπόν, το βιβλίο γέννησε και την Beat Generation, όπως ονομάστηκε από τον ίδιο τον Jack Kerouac.

    Τον όρο Beat Generation τον εισήγαγε ο Kerouac, περιγράφοντας, σε μια συζήτηση που είχε με τον John Clellon Holmes, την γενιά του ως ψυχικά κουρασμένη με την ζωή και τον κόσμο, έχοντας ένα συναίσθημα ήττας (beatness). Ο όρος beat σημαίνει κυριολεκτικά ρυθμός και συνδέεται άμεσα με το ρυθμό της τζαζ μουσικής. Το κίνημα λοιπόν, αυτό που έδρασε στην Αμερική τις δεκαετίες του 1950 και 1960 προκάλεσε μια εξέγερση ενάντια στην συντηρητική κοινωνία εκείνης της εποχής, που κυριαρχούσε η έννοια του αμερικανικού ονείρου. Η φιλοσοφία του επικεντρωνόταν κυρίως στον αντικομφορμισμό και στην ελευθερία του ανθρώπινου πνεύματος. Η Beat Generation κυνηγούσε την καλυτέρευση του εσωτερικού εαυτού και αρνιόταν τον υλισμό. Επίσης ήταν ο προθάλαμος των κινημάτων των hippies και του punk. Ήταν η γενιά που πήγε κόντρα στο κατεστημένο και κυνήγησε το δικό της όνειρο χωρίς συμβιβασμούς και κοινωνικές δεσμεύσεις.

    Μια γενιά που πρέπει να εμπνεύσει όλους εμάς που ίσως έχουμε ξεχάσει την ουσία της ζωής και την αληθινή ομορφιά που κρύβεται στα απλά καθημερινά πράγματα.

ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΠΟΙΗΜΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΥΠΕΡΟΧΟ ΑΝΘΡΩΠΟ

    Σήμερα δεν θα αναρτήσω κάτι δικό μου. Θα ήθελα να δημοσιεύσω ένα ποίημα ενός ανθρώπου που θαυμάζω και αγαπώ πολύ. Είναι ένας σπουδαίος άνθρωπος με πολλές ευαισθησίες και πολύ ταλέντο. Πρόκειται για τον αδερφό μου, τον Νίκο. Για εμένα, είναι πολύ ξεχωριστός. Είμαι πολύ ευτυχισμένη που είναι δίπλα μου, με εμπνέει και με στηρίζει.

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΝ ΚΟΧΛΙΑ

«Ματιά μου ανήσυχη γριά ψυχή μου

Όνειρο ατελείωτο βαθιά πληγή μου

Κρυφό χαμόγελο βουβό μου κλάμα

Νύχτα μου όμορφη παλιό τραύμα

Σκέψη μου απέραντη τρελό μυαλό μου

Δρόμε μου ανήφορε και ριζικό μου

Της ηθικής μου ξύπνημα καυτό μου πάθος

Σωστή μου πράξη και μέγα λάθος

Μεγάλη υπεροψία και ντροπής χαμόγελό μου

Θανάσιμο αμάρτημα και φύλακα άγγελό μου

Ανεμελιά μου πρόσκαιρη βαριά μου ευθύνη

Παγκόσμια εξαθλίωση και επί γης ειρήνη

Σούρουπο πολύχρωμο ψυχρή αυγή μου

Δική μου η επανάσταση και η υποταγή μου.

Αντίθεση και ομοιότητα

Δύο λέξεις κοινή ταυτότητα

Αντίθεση και ομοιότητα

Ανυπαρξία και οντότητα

Αντίθεση και ομοιότητα

Η παρακμή και η ποιότητα.

Αλήθεια μου πικρή γλυκό μου ψέμα

Παιδιού παράπονο και διψασμένο βλέμμα

Πύρινος πόθος μου πετρωμένη λογική μου

Καυτός ο λόγος μου μεγάλη κι σιωπή μου

Φωτιές εξ ουρανού θεού μηνύματα

Καιροσκόπων εφευρέσεις φόβου γεννήματα

Λαμπερό μου χρήμα του νου μιζέρια

Καυτοί χειμώνες και κρύα καλοκαίρια

Δυνατοί μου ψίθυροι ακούσια ουρλιαχτά μου

Τρελή χαρά σφιχτή θηλιά μου

Του θανάτου η λύτρωση της γέννησής μου δώρο

Σας χάρισα τα όμορφα μου κλέψατε το χώρο.

Έτσι λοιπόν στου χρόνου αυτή τη δίνη

Αφήνω ένα κοχλία και γράφω πάνω μνήμη.»

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ

    Όπως αναφέρεται στην αυτοβιογραφία του Anthony Kiedis, του τραγουδιστή των Red Hot Chili Peppers, το τραγούδι Under the bridge αναφέρεται στον εθισμό του στην ηρωίνη. Ο τίτλος του τραγουδιού είναι εμπνευσμένος από μια εμπειρία που είχε ο Kiedis την περίοδο της εξάρτησής του από τα ναρκωτικά. Αναφέρεται λοιπόν, σε μια ιστορία κατά την οποία προσποιήθηκε τον αρραβωνιαστικό της αδερφής ενός μεξικανού gangster για να μπορέσει να αγοράσει ναρκωτικά από μια συμμορία. Όλη η ιστορία εξελίχθηκε κάτω από μια γέφυρα του Los Angeles.   

  

    Όταν ξεκίνησε η τεράστια επιτυχία των Beatles, ο John Lennon δεν άντεχε την υστερία που είχε προκληθεί. Μη μπορώντας να διαχειριστεί αυτή την κατάσταση ζητούσε βοήθεια, κυρίως από την γυναίκα του Cynthia. Για να εκφράσει αυτό που αισθανόταν έγραψε τους στίχους του τραγουδιού Help!.  Το Come Together, ένα ακόμα τραγούδι που έγραψε ο Lennon, αναφέρεται στους Beatles και κάθε στίχος αντιπροσωπεύει ένα από τα σκαθάρια.
    
    Ο Eric Clapton στις 20 Μαρτίου 1991 έχασε τον τεσσάρων ετών γιο του, Conor, ο οποίος ξέφυγε από την προσοχή της μητέρας του και έπεσε από το παράθυρο του 53ου ορόφου της πολυκατοικίας που έμενε. Ο Clapton έφτασε στο διαμέρισμα αμέσως μετά το ατύχημα και φυσικά σοκαρίστηκε. Για να εκφράσει τον πόνο που ένιωθε συνέθεσε το τραγούδι Tears In Heaven και φυσικά, το αφιέρωσε στον αδικοχαμένο γιο του.

 

    Η θρυλική μπαλάντα των Rolling Stones, Angie λέγεται ότι γράφτηκε από τον Mick Jagger για την σύζυγο του David Bowie, Angela, με την οποία φημολογείται ότι διατηρούσαν μια παθιασμένη σχέση αλλά χώρισαν γιατί ο Jagger δεν ήθελε να πληγώσει τον φίλο του. Ο Jagger βέβαια, το διέψευδε πάντοτε και έλεγε πως το τραγούδι αναφέρεται στη γέννηση της κόρης του Richards.  

    Σε μια γυναίκα αναφέρεται και ο Jimi Hendrix στο τραγούδι του The wind cries Mary. Το εμπνεύστηκε μετά από έναν τσακωμό που είχε με την κοπέλα του, Kathy Etchingham. Το μεσαίο όνομά της ήταν Mary. Ο Hendrix όμως, είχε γράψει κι άλλο ένα τραγούδι για μια γυναίκα. Το τραγούδι αυτό είναι το Little Wing και, όπως αναφέρεται στη βιογραφία του, είχε εξομολογηθεί στον αδερφό του ότι το έγραψε για την μητέρα τους που πέθανε όταν ο Hendrix ήταν δεκαέξι χρονών.

PATTIE BOYD, Η ΜΟΥΣΑ ΤΟΥ GEORGE HARRISON ΚΑΙ ΤΟΥ ERIC CLAPTON

    Η Pattie Boyd είναι η αιτία των υπέροχων τραγουδιών Something, Layla και Wonderful Tonight. Ήταν η μούσα του George Harrison και του Eric Clapton. Δύο σπουδαίοι μουσικοί και ένα πανέμορφο μοντέλο που μπήκε ανάμεσά τους.

        Η ιστορία ξεκίνησε το 1964 όταν ο Harrison γνώρισε την Pattie στα γυρίσματα του φιλμ των Beatles «A Hard Day's Night», όπου η Pattie υποδυόταν μια μαθήτρια-φαν του συγκροτήματος. Ο κιθαρίστας την ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα και την κάλεσε στο τροχόσπιτό του αλλά η Pattie τον απέρριψε. Ο Harrison δεν ήταν συνηθισμένος στην απόρριψη και συνέχισε να πολιορκεί το 19χρονο μοντέλο. Η Pattie όμως, δεν ήταν μια εύκολη περίπτωση. Αρνήθηκε πολλές φορές τις προτάσεις του αλλά στο τέλος δέχτηκε να δειπνήσει μαζί του. Από εκείνη την ημέρα έγιναν αχώριστοι και το 1966 στις 21 Ιανουαρίου παντρεύτηκαν.Ο Harrison έγραψε για αυτήν το Something, μια πολύ όμορφη μπαλάντα.

    Ο παραμυθένιος τους γάμος όμως, δεν κράτησε για πάντα. Είχαν πολλά προβλήματα. Ο Harrison δεν ήταν πιστός σύζυγος. Την είχε απατήσει πολλές φορές και, όπως φημολογείται, είχε και μια σύντομη σχέση με την γυναίκα του Ringo Starr, του drummer των Beatles. Η Pattie, αντιθέτως, συμπαραστεκόταν πάντα στο σύζυγό της.

    O George Harrison είχε αναπτύξει μια στενή φιλία με τον Eric Clapton, ο οποίος μόλις γνώρισε την Pattie την ερωτεύτηκε και αυτός κεραυνοβόλα. Μάλιστα ο έρωτας του για αυτήν παραλίγο να του στοιχίσει την καριέρα του αφού, λόγω της απόρριψής της απομονώθηκε και ξεκίνησε την ηρωίνη.

    Ο Clapton συνεργαζόταν με τον Harrison και περνούσε πολλές ώρες με το ζευγάρι. Φλέρταρε συνεχώς την Pattie αλλά αυτή τον απέρριπτε συνεχώς. Οι δυο τους είχαν αναπτύξει μια στενή φιλία αλλά ποτέ δεν αναπτύχθηκε κάτι περισσότερο.

    Η Pattie απογοητευμένη από την συμπεριφορά του συζύγου της έκανε συνεχώς πράγματα για να τον πληγώσει. Έτσι ξεκίνησε μια σύντομη σχέση με τον μπασίστα των Rolling Stones, Ronnie Wood.

Ο Clapton μάταια προσπαθούσε να τραβήξει την προσοχή της. Απογοητευμένος ξεκινάει μια σχέση με την αδερφή της, θέλοντας να την κάνει να ζηλέψει. Η σχέση αυτή δεν κράτησε πολύ γιατί η αδερφή της κατάλαβε σύντομα τον έρωτά του για την Pattie. Ένα βράδυ ζήτησε από την Pattie να βρεθούν κρυφά και της έβαλε να ακούσει ένα τραγούδι που είχε γράψει. Ήταν το Layla, που ήταν εμπνευσμένο από ένα περσικό ποίημα και περιέγραφε τον ανεκπλήρωτο έρωτα ενός άντρα. Η Pattie κατάλαβε πως το τραγούδι αναφερόταν σε αυτή αλλά απέρριψε και πάλι τον Clapton. Μετά και από αυτή την προσπάθεια ο Clapton απείλησε την Pattie πως αν τον απορρίψει και πάλι θα πάρει ηρωίνη. Και όντως το έκανε. Για τέσσερα χρόνια είχε πέσει σε κατάθλιψη και έβρισκε παρηγοριά στα ναρκωτικά.

    Ο γάμος του Harrison και της Pattie είχε σχεδόν τελειώσει. Όχι όμως και η αγάπη του Clapton για την γυναίκα του φίλου του. Λέγεται πως σε ένα πάρτι ο Clapton παραδέχτηκε τον έρωτά του για την Pattie στον Harrison. Ο τελευταίος όμως, κυριευμένος από τον εγωισμό του, δεν ήταν διαθετημένος να τα παρατήσει τόσο εύκολα. Μετά από δύο χρόνια ο Harrison γνώρισε μια άλλη γυναίκα και ο γάμος του με την Pattie τελείωσε. Χώρισαν οριστικά στις 9 Ιουνίου 1977. Τελικά, όπως ήταν αναμενόμενο, ο Clapton και Pattie ξεκίνησαν μια όμορφη σχέση που τους οδήγησε στα σκαλιά της εκκλησίας στις 27 Μαρτίου 1979. Ο Clapton έγραψε ακόμα ένα υπέροχο τραγούδι για την Pattie το Wonderful Tonight. Μάλιστα η σχέση τους με τον Harrison είχε αποκατασταθεί και μαζί με τον Mick Jagger και τον Paul McCartney έπαιξε μουσική στην γαμήλια δεξίωση.

    Ο Clapton και η Pattie αγαπήθηκαν πολύ. Όμως ούτε αυτός ο γάμος κράτησε για πάντα. Ο Clapton απάτησε την Pattie με ένα νεαρό μοντέλο και μάλιστα έκανε μαζί της και ένα παιδί. Το 1989 χώρισαν. Παρ’ όλα αυτά, παρέμειναν δυο καλοί φίλοι και η Pattie συμπαραστάθηκε πολύ στον Clapton μετά τον θάνατο του παιδιού του.

    Η Pattie Boyd υπήρξε η μούσα των δύο καλλιτεχνών, αλλά στις κατακτήσεις της συμπεριλαμβάνονται και άλλοι θρύλοι της ροκ σκηνής όπως ο John Lennon και ο Mick Jagger. Υπήρξε μία πανέμορφη και γενναιόδωρη γυναίκα. Σήμερα ζει στην Αγγλία με τον σύντροφό της.

   

   

REQUIEM FOR MY FRIEND

    Το «Requiem for my friend» είναι ένα υπέροχο ορχηστρικό έργο του σπουδαίου πολωνού συνθέτη Zbigniew Preisner που το έχει αφιερώσει στον αγαπημένο του φίλο και συνεργάτη Krysztof Kieslowski.

    Ο Preisner γνώρισε τον Kieslowski το 1982 μέσω του σκηνοθέτη Antoni Krauze. Από τότε οι πορείες των δύο καλλιτεχνών συνδέθηκαν άρρηκτα. Το δίδυμο συνεργάστηκε για πρώτη φορά στην ταινία «Δίχως τέλος», που είναι η πιο ξεκάθαρα πολιτική ταινία του σκηνοθέτη. Η ταινία αυτή σηματοδότησε την αρχή μιας υπέροχης συνεργασίας αλλά και μιας δυνατής φιλίας. Οι ταινίες που ακολούθησαν ήταν ο «Δεκάλογος», «Η διπλή ζωή της Βερόνικα» και

η τριλογία «Μπλε», «Λευκό» και «Κόκκινο».

     Ο Krysztof Kieslowski υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες. Στα πρώτα του χρόνια αναγκάστηκε να μετακινηθεί σε αρκετές πόλεις λόγω του επαγγέλματος του πατέρα του. Σε ηλικία 16 ετών γράφτηκε σε σχολή πυροσβεστών. Το 1964, μετά από δύο προηγούμενες αποτυχημένες αιτήσεις, έγινε τελικά δεκτός στην περίφημη Κινηματογραφική Σχολή Lodz. Αφού αποφοίτησε από την σχολή, ασχολήθηκε για αρκετό χρονικό διάστημα με τα ντοκιμαντέρ για την πολωνική τηλεόραση. Η ταινία που τον έκανε γνωστό στο δυτικό κοινό ήταν το «Amator». Στον «Δεκάλογο» -δέκα ταινίες μικρού μήκους που προβλήθηκαν από την πολωνική τηλεόραση- ασχολήθηκε με τους κοινωνικούς νόμους σε σχέση με την ατομική ηθική. Άλλες σπουδαίες δημιουργίες του σκηνοθέτη είναι «Η διπλή ζωή της Βερόνικα» και φυσικά η τριλογία «Μπλε», «Λευκό» και «Κόκκινο». Πριν πεθάνει, είχε ολοκληρώσει το σενάριο της ταινίας «Heaven», αλλά δεν πρόλαβε να την σκηνοθετήσει. Η ταινία προβλήθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες με την υπογραφή του Tom Tykwer.

    Ο Preisner έχει υπογράψει τη μουσική σε πάνω από 40 ταινίες, κατά κύριο λόγο Ευρωπαίων σκηνοθετών. Είναι ένας αυτοδίδακτος μουσικός, που σπούδασε ιστορία και φιλοσοφία. Στις περισσότερες ταινίες του Kieslowski χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Van den Budenmayer. Είναι ίσως, ο καλύτερος συνθέτης κινηματογραφικών ταινιών. Πιο πρόσφατες δημιουργίες του για τον κινηματογράφο είναι για τις ταινίες «The Last September», «Between Strangers» και «It’s All About Love». Ο Zbigniew Preisner έχει βραβευθεί για τις συνθέσεις του με πολλά και σημαντικά βραβεία όπως με την Αργυρή Άρκτο, με δύο βραβεία Cesar και μάλιστα έχει λάβει τρεις συνεχόμενες μνείες ως «o καλύτερος συνθέτης κινηματογραφικής μουσικής» από την Ένωση Κριτικών του Λος Άντζελες. Εκτός από τις συνθέσεις του για τον κινηματογράφο, συνέθεσε επίσης τη μουσική για το «People’s Century», μία σειρά του BBC που αναφέρεται στην ιστορία του 20ου αιώνα.

    Το «Requiem for my Friend» λοιπόν, όπως αναφέρθηκε, ο Preisner το αφιέρωσε στον Kieslowski. Αρχικά, όμως, το έργο αυτό το είχαν σχεδιάσει οι δύο καλλιτέχνες μαζί. Ο Preisner θα συνέθετε την μουσική και ο Kieslowski θα το σκηνοθετούσε. Αλλά η ζωή έγραψε τελικά το δικό της σενάριο. Ο Kieslowski πέθανε από καρδιά στις 13 Μαρτίου 1996. Ο Preisner ολοκλήρωσε μόνος του έργο που όπως είπε: «Ήταν το προσωπικό μου αντίο και ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα τα χρόνια της συνεργασίας μας και της φιλίας μας». Μιας φιλίας που ήταν η αιτία να δημιουργηθούν μερικά από τα λαμπρότερα διαμάντια του Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου.   

JIM MORRISON, JANIS JOPLIN, JIMI HENDRIX

    Τρεις θρύλοι της ροκ σκηνής, τρεις αξεπέραστες καλλιτεχνικές προσωπικότητες που είχαν πολλά κοινά μεταξύ τους. Και οι τρεις πέθαναν στα εικοσιεπτά τους χρόνια από υπερβολική δόση ναρκωτικών. Έζησαν μια σύντομη, μποέμικη ζωή με πολλές εντάσεις, αλλά πρόλαβαν να αφήσουν μια τεράστια κληρονομιά στην ιστορία της μουσικής. Θα μείνουν αναμφίβολα ζωντανοί για πάντα στις καρδιές όλων μας.

    Ο Jim Morrison γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1943 στην Μελβούρνη της Φλόριντα. Πέθανε μόλις στα 27, στις 3 Ιουλίου 1971
στο Παρίσι. Η επίσημη εκδοχή του θανάτου του ήταν ότι τον βρήκε η σύντροφός του Pamela Courson στην μπανιέρα νεκρό. Δεν έγινε αυτοψία γιατί ο γιατρός δεν βρήκε στοιχεία εγκληματικής ενέργειας. Για την αιτία του θανάτου του υπάρχουν πολλές εκδοχές με επικρατέστερη να εισέπνευσε ηρωίνη αντί για κοκαΐνη.

    Ποιητής, συγγραφέας, κινηματογραφιστής, στιχουργός, τραγουδιστής. Ένα ιδιαίτερο πλάσμα που λάτρευε τους σκοτεινούς ποιητές και είχε ιδιαίτερη αγάπη στον Νίτσε.

   Ο Morrison ζούσε σε ένα ασφυχτικό οικογενειακό περιβάλλον, με πατέρα ναύαρχο και δημιουργούσε πάντοτε προβλήματα στην οικογένειά του. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο UCLA στο τμήμα της Τέχνης του Κινηματογράφου. Κατά την διάρκεια των σπουδών του έφτιαξε δυο ταινίες, η μία λεγόταν «First Love» και η άλλη «Obscura». Μετά την αποφοίτησή του, ο Morrison ζούσε μποέμικη ζωή περιτριγυρισμένος από καλλιτέχνες και μουσικούς στην παραλία Venice. Εκείνη περίπου την περίοδο σταματά τις σχέσεις με την οικογένεια του. Μέσα σε έναν χρόνο με το περιορισμένο φαγητό και την συχνή κατανάλωση ναρκωτικών και αλκοόλ έχασε βάρος και από κοντόχοντρος μεταμορφώθηκε σε «σμιλευτός θεός του ροκ», όπου απαθανάτισε σε μια περίφημη σειρά ασπρόμαυρων φωτογραφιών ο φωτογράφος Joel Brodsky. Αργότερα συνάντησε τον συμφοιτητή του Ray Manzarek και μαζί ιδρύουν τους Doors. Ένα πρωτοπόρο συγκρότημα με πολύ ιδιαίτερο ήχο. Πρέπει να αναφέρουμε το γεγονός, ότι οι Doors δεν είχαν ποτέ μπασίστα και αυτός ήταν ένας επιπλέον λόγος που τους έκανε ιδιαίτερους την εποχή εκείνη.

    Η προσωπική ζωή του Morrison ήταν πολύ άστατη. Αν και η σύντροφος της ζωής του ήταν η Pamela Courson, ο Morrison έκανε πολύ συχνά σεξ με θαυμάστριες αλλά είχε συνάψει σύντομες σχέσεις και με πολλές διασημότητες. Κάποια στιγμή συναντήθηκε και με την Janis Joplin, ενώ ήταν και οι δύο μεθυσμένοι, και βρέθηκαν μαζί για μια βραδιά. Στο τραγούδι «the wasp» ο τραγουδιστής των Doors αναφέρεται στην Janis Joplin.

    «I'll tell you 'bout Texas Radio and the Big Beat... I'll tell you 'bout the hopeless night... wandering the Western dream... tell you 'bout the maiden with raw iron soul»

    Η Janis Joplin γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 1943 στο Τέξας των Η.Π.Α.. Η ζωή της ήταν σύντομη. Απεβίωσε στις 4 Οκτωβρίου 1970 από υπερβολική δόση ηρωίνης και αλκοόλ. Το σώμα της αποτεφρώθηκε και οι στάχτες της διασκορπίστηκαν στην παραλία της Καλιφόρνια.

    Ήταν η πρώτη που έσπασε το φαλλοκρατικό κατεστημένο της ροκ κοινότητας. Η φλόγα που έκαιγε μέσα της, την έκανε να λάμπει πάνω στη σκηνή. Θεωρείται η λευκή γυναίκα με την φωνή μαύρης. Το «μαργαριτάρι», όπως την αποκαλούσαν οι φίλοι της, είχε δυστυχώς αυτοκαταστροφικές τάσεις. Λάτρευε τα ναρκωτικά και το αλκοόλ.  Προτιμούσε κυρίως το speed για να ταξιδεύει σε ψυχεδελικά μονοπάτια έμπνευσης.

    Στα 17 της αποφάσισε ότι ήθελε να γίνει τραγουδίστρια και έφυγε από το πατρικό της σπίτι. Ξεκίνησε τα μουσικά της βήματα κάνοντας μικρές εμφανίσεις σε καφετέριες στο Τέξας. Η ζωή της μέχρι τα 22 ήταν ένα ατελείωτο ώτο στοπ. Το 1965 κάνει μια αποτυχημένη προσπάθεια να ζήσει φυσιολογικά σύμφωνα με τους κοινωνικούς κανόνες, παρακολουθώντας μαθήματα Τέχνης στο Πανεπιστήμιο του Όστιν. Τον Ιούνιο του 1966 φεύγει μόνιμα για το Σαν Φρανσίσκο και δεν επιστρέφει ποτέ πια στο Τέξας. Ο φίλος της, Chet Helms, γίνεται μάνατζερ σε ένα καινούργιο γκρουπ, τους Big Brother And The Holding Company που ζητούν μια γυναίκα για φωνητικά. O Helms αμέσως σκέφτηκε την Joplin. Μαζί τους γνωρίζει μεγάλη επιτυχία και γίνεται ευρέως γνωστή. Οι κριτικές για την Joplin ήταν ενθουσιώδεις και δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι λίγο αργότερα αποφασίζει να ακολουθήσει σόλο καριέρα. Το πρώτο μουσικό γκρουπ που συνόδευε την Joplin στη σόλο καριέρα της ήταν οι Kozmic Blues Band. Μαζί τους έκανε και την εμφάνισής της στο Woodstock το 1969.

     Το 1968 σε μια περιοδεία με τους Big Brother And The Holding Company συναντιέται στην σκηνή με τον στενό της φίλο, Jimi Hendrix.

    O Jimi Hendrix γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1942 στο Σιάτλ της Ουάσιγκτον. Γιος ενός αποτυχημένου μποξέρ και μιας αλκοολικής μητέρας, που την έχασε πολύ νωρίς. Ήταν και αυτός 27 χρονών, όταν βρέθηκε νεκρός στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου στο Λονδίνο στις 18 Σεπτεμβρίου 1970. Σαν αιτία θανάτου προσδιορίστηκε η αναρρόφηση τροφών, όμως οι συνθήκες που οδήγησαν στο θάνατό του οφείλονταν σε υπερβολική λήψη βαρβιτουρικών. Στον τάφο του, αναγράφεται μια δική του ρήση: «When the power of love overpowers the love of power, the world will know peace».

    Θεωρείται ο κορυφαίος κιθαρίστας στην ιστορία της ροκ μουσικής. Υπήρξε μουσική ιδιοφυΐα, που με την τεχνική του και τις καινοτομίες του, άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο παίζεται η ηλεκτρική κιθάρα. Ο αριστερόχειρας κιθαρίστας χρησιμοποιούσε στο μέγιστο δυνατό τους ηλεκτρικούς ενισχυτές και άνοιξε νέους ορίζοντες της ροκ μουσικής. Το περιοδικό Melody Maker έγραψε για τον Hendrix 
ότι «Μερικές φορές σου έδινε την εντύπωση πως έπαιζε ηλεκτρική κιθάρα χωρίς να χρησιμοποιεί τα χέρια του».

    Απέκτησε την πρώτη του κιθάρα στα 14, που την βρήκε πεταμένη στα σκουπίδια. Στα 16 του είχε μια κανονική κιθάρα, που του αγόρασε ο πατέρας του και ξεκίνησε αυτοδίδακτος. Ο Hendrix αγαπούσε την blues μουσική και ήταν μεγάλος θαυμαστής του Elvis Presley. Εγκατέλειψε το σχολείο για να ακολουθήσει τα μουσικά του όνειρα.

    Το 1966 πήγε στο Λονδίνο όπου και δημιούργησε το συγκρότημα The Jimi Hendrix Experience που γνώρισε μεγάλη επιτυχία αλλά και αναγνώριση από ήδη καταξιωμένους μουσικούς της εποχής. Το 1968 το συγκρότημα αυτό διαλύθηκε. Το 1969 συνέχισε με το συγκρότημα Band of Gypsys. Στο φεστιβάλ του Woodstock, όπου έκανε μια μεγαλειώδη εμφάνιση, παρουσίασε μια αυτοσχέδια διασκευή του Αμερικανικού Εθνικού Ύμνου. Το Μάρτιο του 1968, ο Jimi Hendrix βρέθηκε στη σκηνή με τον Jim Morrison στο New York's Scene Club.

Jim Morrison, Janis Joplin, Jimi Hendrix…

    Τρεις αιώνιοι 27ρηδες, οι αξεπέραστοι ροκ σταρς, που συναντήθηκαν έστω και για λίγο μέσα στην σύντομη πορεία της ζωής τους.